Xota de Soutelo de Montes:


Cando salín de Soutelo
Os meus ollos eran fontes
Adiós monte de Soutelo,
Adiós Soutelo de Montes.

Se me queres dar la muerte
Olvídame prenda mía.
Non hai cuchillo máis fuerte
Para me quitar la vida.

Onde vai que non nos vimos,
Máis hai que non nos falamos,
Xa o camiño bota erbas
Donde nos paseabamos.

Teño un pesar como un puño
Eicho da contar un día
No meu corazón non cabe
Causa de melancolía.