O Himno Galego: Que din os rumorosos na costa verdescente ao raio transparente do pracido luar Que din as altas copas de escuro arume arpado co seu ben compasado monotono fungar Do teu verdor conguido e de benignos astros confin dos verdes castros e valeroso chan non des a esquencemento da inxuria o rudo encono desperta do teu sono fogar de Breogan Os bos e xeneroxos a nosa voz entenden e con arroubo atenden a noso rouco son mais soo os iņorantes e feridos e duros imbeciles e escuros non os entenden non Os temops son chegados dos bardos das edades que as vosas vaguedades cumprido fin teran pois donde quer xigante a nosa voz pregoa con redenzon da boa nazon de Breaogan Teus fillos vagorosos en quen honor soo late a intrepido combate dispondo a peito van Se por ti mesma libre de indigna servidude e de oprobioso alcume rexion de Breogan A nobre Lusitania os brazos tende amigos os eidos ben antigos con un punxente afan e cumpre as vaguedades dos teus soantes pinos duns maxicos destinos oh grei de Breogan Amor da terra verde da verde terra nosa acende a raza briosa de Ousinde e de Froxan que alo nos seus garridos xustillos mal constreitos os doce e albos peitos das filas de Breogan Que a noble prole insinen fortisimos acentos nos molidos concentos que a virxes so ben estan mais os robustos ecos que oh Patria ven recordas das sonoras cordas das arpas de Breogan Estima non se alcanza cun vil xemido brando calquer requer rogando con voz que esquenceran mais cun rumor xigante subrime e parecido ao intrepido sonido das armas de Breogan Galegos sede fortes prontos e grandes peitos aparellade os peitos a glorioso afan fillos dos nobres celtas fortes e peregrinos luitade polos destinos dos eidos de Breogan. letra: Musica: E. Pondal P.Veiga