|
 Vogar
Tiven medo de bogar
tiven medo da auga clara
anque fora cuns bos remos
anque fora na man calma,
¡non bogaba!, ¡non bogaba!
O
medo xa non sei del,
Xa secou aquel mar longo
E sin saber donde ven
si é doutro ou é meu
navego nun mar de fondo.
Rema, papa Juan rema
Que está mamá cosendo
"os birrirricos"
na carrarreta
Papá Juan rema, que esta mamá
collendo a carrerreta
Desamores
Costureiriña bonita
dame unha agulla de prata
para sacar esta espiña
do corazón que me mata
E
non te quero
teño falado
que teño outro máis bonito
noutro lado
E
non che quero
téñoche dito
que teño outro máis bonito
noutro sitio
Non
me tires con pedriñas
que eu case non chas aceito
mentres o mundo foi mundo
ti para min xa tes feito
E non te quero...
Pouco
se me da que rías
pouco se me da que chores
non quero faguer contigo
o camiño dos amores
Non
m'adoita que me mires
nin m'adoita que me fales
porque xa sei que t'estimas
en moito máis do que vales
E
non te quero...
Se
nalgún tempo soubera
o que me había de vir
tivera conta contigo
e non me deixara ir.
Paxaro
de sal
Un día presinto
o aroma do amor
no outro non raia o sol
revivo no soño
o rosto do teu corazón.
E
agardo alomenos
un só sinal
nas horas lentas
do mar,
vestido de lúas
meu paxaro de sal.
Imaxino
que o día
vai chegar,
mais nada
se ve de aquí,
mil enigmas
te envolven
e ó espertar,
avístase o vendaval
Fágome
lume
tezo mares
regreso no sol
a arder.
Tórnome
río
vou onde vas
nas azas do teu ollar.
Seiva
Bebo en fontes
onde nunca bebín
navego
en mares distintos
pérdome
en longas travesías
lonxe do teu camiño.
Lémbrome
dun anxo verde
e dun raio azul
Quedas
atrás, moi atrás,
onde non te podo ver
pequeno e distante.
Muda
e núa
engarabéllome alí
no infinito illó asulagada
vexo crecer as miñas azas
nado sen fin no abismo
Lémbrome
dun anxo verde
e dun raio azul
Quedas
atrás, moi atrás
onde non te podo ver
pequeno e distante
Teño
nos ollos
prácidos coitelos
acedos versos nas veas
verco na area
todo o meu segredo
son seiva e sineira
Voume
axiña
sinto a vida arredor
emigran as miñas mágoas
voan macías e isoladas
lonxe, ben lonxe soben
A
rula
A rula que viudou
botou as penas ó ar
por ver se o mar levara
ou se habían de aniñar.
Bebeu
auga tan amarga
que abafou de sal e pranto
sumiuse nunha mágoa
afundiuse no mar largo.
"A
rula que viudou
xurou de non ser casada
nin pousar en rama verde
nin beber da iauga clara"
Por
aquí pasou a rula
por debaixo da oliveira
corazón de pedra dura
non ten a quen dar as queixas
¡Ai!,
non esta quen a quería
non está quen ela amaba
foi ceifar unhas estrelas
para a nova alborada.
Aquí
embaixo
Aqui
em baixo é tudo azul
o arco iris é azul
e é azul a chuva quando molha.
Aquí
em baixo é tudo azul
o meu lugar é azul
em azul ate dançam as areias
só se vê estrelas no mar
num silencio tudo azul
e mais as bolhas de ar que nos rodeiam
Aquí
em baixo é tudo azul
a lúa veste de azul
anémonas säo nossas caricaturas
E
se a morte for azul
e durmir no fundo mar
onde os sonos nos confiam as lembranças
Aquí
em baixo é tudo axul
o arco-iris é azul
e é azul a chuva quando molha.
A
tribu máxica
Lambirón, home das bubas
serpe, paxaro da morte
auroboro, pel de cobra
acompáñenme na sorte
Lumia,
mariños, sereas
lavandeiras e nubeiras
libeliña e cuco rei,
¿cántos anos vivirei?
Ímola
alboreando
a nubeira da auga
na beiramar,
na auga da amañecida
no abrollar deste día
voume lavar
Andoriña, paporrubio
vacaloura e biosbardos,
trasnos, perellos e tardos
me leven a porto salvo
Sabias,
xanas e canouras
a dona dos pes de cabra,
máxica tribu dos mouros
librenme do mal que traia.
Pena
Gabeira
Estou no cabo do mundo
estou no fondo da terra
traio a auga dos camiños
e o naufraxio dos navíos
E
serei na vida a fonte
durmirá o sangue no mar
veño de ancorar a i-alma
na herba de namorar
Se
me perdo asulagada
na varanda desta pena
desemboquen nas entrañas
todas as miñas arelas
Darei cos tesouros certos
eu coa alma pasaxeira
irei co meu paso lento
a armar vela na Gabeira
Deixo
o sol que me alumee
esa luz lava os meus ollos
brilla como o raio verde
a min nada me escurece
Aquí
onde a terra acaba
aquí onde o mar comeza
din chegar barcos de néboa
e ríos de auga clara.
Quérome
ire
¡Quérome ire, quérome ire!
para dónde, non o sei.
Cégame os ollos a brétema
¿para dónde hei de coller?
N'acougo
cunha inquietude
que non me deixa vivir:
quero, e non sei o que quero
que é todo igual para min.
Quérome ire, quérome ire,
din algúns que a morrer van:
¡Ai!, queren fuxir da morte,
¡I a morte con eles vai!
O
mar anda
Funá fonte
beber auga
debaixo
dunha enramada
só para ver
ó meu amor
que a sede
non era nada
Arrimeime
a un pino verde
por ver si me consolaba
e o pino
como era verde
ó verme chorar
choraba
O mar anda
que desanda
anda que desaparece,
quen ten amores
non durme
quen non os ten
adormece.
O
río
"O río cando vai cheo
leva carballos e follas
tamén podía levar
as linguas murmuradoras"
Río
levame luida
ó pé das augas que corren
para ver se diluiron
os amores de algún día
Pesadelo
do meu seo
fuxe, non me desordenes.
nada son, nada me queiras.
Xa me vou, non desesperes
Todo pasa, todo é fráxil,
o amor e a vida enteira
pasa como a miña dor
cando chega a primavera
Xa
nas augas nace a calma
sombra clara derramada,
moitas voltas deu o río
pra afogar o seu feitío.
Nai
terra
Chegan, veladas chegan
as desfiadas e escuras voces
ó son da Terra
que cuspe a dor
e arreda a pena
Fía,
amores fía
e só namora
a quen o quere.
No máis fondo
crávame as unllas
nesta pel.
Fía
e desfía, sí
e volve a fiar
envolve arredor
esta voz, esta pel
que non soubo voar
Fía, amores, fía
e sobre a fronte
deseña estrelas,
sofre a mágoa
padece a pena
que golpea
O
Terra,
fálame e di
se vou onda ti
devolver ou gardar
o que non é so meu.
No
aire
Eu namoreime no aire,
aire me namorei
e o aire como é lixeiro
eu sen amor me quedei
Púxenme
a contar estrelas
e a botalas no sombreiro.
Nunca lle puiden dar conta
Ata que veu o luceiro
Aluméame,
aluméame
estreliña da fortuna
Aluméame, aluméame
antes de que saia a lúa
Eu
polo mar, ti tamén
os dous andamos perdidos
ti no mar dos meus pesares
eu no mar dos teus sentidos
Aluméame,
estrela da fortuna
mentres que non ven a lúa
O corazón e os ollos
son dúas cousas leales
cando o corazón ten penas
os ollos dan as señales
Queridiño,
doenche os ollos
tamén che me doen os meus
vainos a lavar o río
onde a troita lava os seus
O
amor que ha de ser meu
ha de ter a mao lixeira,
tera de coller a rosa
sen abanar a roseira
Sae
lúa, sae lúa
sae se queres sair
que che quero ver a cara
e estou no fondo do mar.
Altinho
Eu quero ir
para o altinho
que eu de aquí
não vejo bem
Se
el adora
mais alguem
se el me ama
a min sozinho
Eu
quero ir
para o altinho
que eu de aquí
não vejo bem
E a alegría
duma mãe
é uma filha solteira
casa a filha
vaise a rosa
da roseira
Eu
quero ir
para o altinho
que eu de aquí
não vejo bem.
|
Terceiro
disco desta cantante porriñesa. Xunto a ela unha chea de
músicos recoñecidos interpretando pezas intimistas
o con algún tema composto pola propia cantante. 
