LETRAS

Os aproveitados da fala

Se buscas traballo que seña do Estado,
fala castellano "que es más educado",
somente en galego poderas falare,
cando veña o tempo de irmos votare.

Se fas un escrito pra o Gobernadore,
soio castellano entende o señore,
e si en galego o queres facer....,
dalle garantías dos votos que ha ter.

O falar galego está mui ben visto,
pois tamén o falan algunhos ministros,
non é que lles naza é que lles convén,
pra busca-los votos de quen-os mantén.

E así queconsiguen o que eles querían,
esquenceulles todo o que prometían,
falan castellano por mjuitgas razóns,
e o galego queda pra outras eleccións.

Algún señorito que o fala hoxendía,
é por destacarse dunha minoría,
son ovellas negras da nosa nación,
son os que nos foden cando hai ocasión.

A Patria galega terá nova vida,
canto todos falen como Rosalía,
a fala galega ha ser a primeira,
pra que Galicia non seña extranxeira.

Cantigas de amor

A laranxa cando nasce,
nasce verde e redondiña,
tamén tí cando nasciches,
nasciches para ser miña.

Polas rosas que me deches,
catro biquiños che dei,
á primeira que collín,
prendada de tí quedei.

Estribilo:
E tí vira, vira,
tamén viro eu,
teu pai é meu sogro,
teu amor son eu.

Non te troco, miña prenda
, non te troco, meu amor,
nin pola prata do mundo,
nin polo ouro do sol.

O meu corazón che dou,
pechadiño cunha chave,
despecha e métete dentro,
que sendo soio ben cabes.

As bagoiñas dos teus ollos,
son com-as aguas do mar,
que en vez de matarme a sede,
muita máis sede me dan.

Dame do peito un suspiro,
dos ollos unha mirada,
co teu parolar de amores,
un anaquiño da alma.

Os dereitos humans

Xanciño marchou á vila,
consultar co abogado,
regaloulle unha pitiña,
e faloulle "castellano".

Estribilo:
Que probes que somos,
a xente da aldea
que ainda mantemos
a quen nos torea,
a quen nos torea,
e toréanos ben,
a culpa eche nosa,
non che é de ninguén.

--E así lle respondeu o abogado:
"Mire Vd.. La Seguridad Social,
es la se-gu-ri-dad.
Pero, si quiere Vd. vivir tranquilo,
deje al Médico del Seguro,
váyase a Santiago
y consulte con uno de pago".

Xanciño voltou prá casa,
pensativo e cabreado,
chorando foise pra cama,
co reuma no espiñazo.
Toda a noite sin dormire,
decide coa sua mullere,
a Santiago sairen
nun turismo de alquilere.
--E así lle respondeu o doctore:
--"Le aseguro a Vd.,
que lo suyo es de pronóstico.
Don Juan, no puede Vd. trabajar más.
Lo que tiene que hacer,
es acogerse a la Seguridad Social".
O Xan pagou ben cartiños,
por palparlle o espiñazo,
veuse pra casa fodido,
cos dolores aumentados.
Os parentes e veciños,
din que todo ten amaño,
que regale "xamonciños"
ó fillo do Segredario.
--E así lle respondeu,
o fillo do Segredario:
--"La cosa no está nada fácil.
Le aseguro a Vd.,
que los tiempos están muy malos.
Pero, por lo que se ve....., miraremos
y haremos lo que se pueda".
Recolléronlleos xamóns,
e voltou coa esperanza,
que lle deran a razón
dos males da sua espalda.
Pasaron logo dous anos,
e o Xan non sabe nada,
O dos dereitos humanos,
e todo unha trangallada.

A festa do pan-trigo

Consolade ó meu povo,
daille agarimo,
non lle dá ben o pranto,
dádelle mimo,
non lle dá ben o loito,
dádelle riso,
o gran día que agarda ,
ven de camiño.

Preparade unha festa,
con algorío,
amañádelle a mesxa,
ven un pan-trigo,
amasado no povo,
no amor cocido,
entregado a patria,
de si esquencido.

Un pan ledo prá vida,
ven de camiño,
é un pan novo no forno,
mol e branquiño,
o pan que sementaron
moitos vencidos,
patriotas galegos,
hoxe pan-trigo.

Preparade unha festa,
con algorío,
amañádelle a mesa,
traede o viño,
todo o povo galego,
ven do esgarrío,
a unha festa chamado
polo pan-trigo.

Toniño

Andaba Toniño detrás de Maruxa,
rosmáballe a porta como unha coruxa,
de noite e de día Toniño falaba,
e a probe Maruxa, xa estaba cansada.

---Toniño, non volvas!
--Maruxa, qué dis?
--Co mango do raño, rómpoche os cadrís.

Pasou algún tempo coa mesma porfía,
astra que do Santo, veu a romería.
Bailaron na festa rapaces e mozas,
Maruxa con uns, Toniño con outras.

Pola corredoira, de volta prá casa,
Toniño rouboulle un bico a rapaza.

-- Toniño, qué fas?
--Non-o ves, miña prenda !
--Tí déchesme un bico !
--Eu dín, miña reina !
--Ladrón, que fixeches? Probiña de mín !
--Rebúleme, o corpo, es ben galopín.

Quedáronse soios os dous no camiño,
e o resto dos mozos ríanse baixiño.
E a historia finou, casáronse os mozos,
xa manda Maruxa, ¡ Toniño está "roxo" !.

Xa non podemos calar

Xa non podemos calar,
mentras nos teñan na noite,
e haberá quen nos escoite,
e queira con nos berrar.

Falaremos da xusticia,
do amor e da liberdá,
sementaremos ledicia,
nos lindes do noso lar.

Non deixaremos que o medo,
poida a verdade afogar,
temos palabras arreo,
e temos fé pra esperar.

Será nosa a nosa Terra,
leda no ser verde chan,
e nos limpos ceos dela,
os paxaros han cantar.

Baixarán polos penedos,
craras augas cara ó mar,
e nos montes cara o ceo,
novos arbres han medrar.

Os que pra lonxe emigraron,
os nenos virán contar,
a xuventude deixada
noutras terras, noutro chan.

Galicia espera a quen loite,
e se esforce pra a salvar,
mentras nos teñan na noite,
xa non podemos calar.

Ai galeguiños!

Ai galeguiños, ¿por qué estades tristes?,
¿qué condanado vos aconteceu?
A autonomía que caeu nun pozo,
e deu un suspiro e despois morreu.

Estribilo:
¡ Ai meus amigos, canto hai que oir!
Unha cousiña e predicar,
outra cousiña e repartir,
imos cantar por non chorar,
ímonos rir.

Ai galeguiños, ¿qué-é o que vos parecen,
os conselleiros que temos eiquí?
Fan-nos ver branco onde soio hai negro,
son uns artistas, isto é conto vello.

Ai galeguiños, ¿quén na nosa terra,
siguen vendendo mais de algún favor?
Teñen un nome que a xente repite:
unhos din cacique, e outros din señor.

Cantiga dos segadores

Soñamos que era a terra un inmenso vilar,
e inmensa nela a colleita nacía;
soñamos que era a patria unha espiga frolecida,
de amorosiños trigais sin espiñas;
soñamos que Galicia era un camiño aberto,
con bos guieiros pra andarmos a vía.

Estribilo:
Xuntarei presa a presa,
un pan mol pró filliño,
un pan novo pró povo,
un pan quente pró amigo,
e faremos a gran festa.

Era fero o valeiro da agra e autonamos,
e a terra brava fíxose ledicia:
era ermo o valeiro na agra e traballamos,
e o ermo povoouse en espigas;
era inmenso o valeiro na agra e sementamos,
e o valeiro enche hoxe a nosa risa.

Coidamos que morrias, ¡ tan longa era a secura !
choveu auga a Dios dar, sin medida;
coidamos que afogabas, tan mestos os torbos,
espaleceu o ceo coa sorrisa;
coidamos que crebabas tan persistente o frío,
veu o sol amoroso e trouxo a espiga.

Quen amañará o país?

Si os labregos soio acadan,
facer rico ó empresario.
Si nos arrasan as fragas,
e deixan o chan queimado.

Estribilo:
¿Quén amañará o pais,
quén vai poder amañalo?

Si saen barcos pra pesca,
e veñen escorrentados.
Si os mesmos fillos da terra,
son pra ela renegados.

Si emigran homes e cartos,
e aquí xa non hai traballo.
Si Galicia segue a ser,
paradiso de abogados.

Si quen ten carreira abusa,
estando tan ben pagado.
Si soio poñen industrias,
no pais pra emporcallalo.

Si de obreiros e labregos
hai pouquiños estudando.
Si somente hai desprecios,
prós que teñen nas mans callos.

O tabaqueiro

Se tí queres e eu quero
nena da cara redonda,
se tí queres e eu quero,
unha cama ben abonda.
Teño unha porca na corte,
con falla de compañía,
vaite deitar xunta dela,
podes sacar boa cría.

Estribilo:
E véndeme os bois,
e véndeme as vacas,
e non me vendas
o pote das papas,
véndeme a cunca
é o cunqueiro,
e non me vendas
o meu tabaqueiro.

Como te pille no prado,
como te pille máis veces,
heiche de meter no corpo,
herba para nove meses.
Anque presumes de tipo,
e non es de todo feo,
pódesme pillar no prado ,
non che teño ningún medo.

Abreme a porta rapaza,
sen nón entro polas tellas,
teño un rapaz empezado,
e faltanlleme as orellas.
Os homes cando pretenden,
comenzan muitos traballos,
os que son coma vosoutros,
nunca chós dan acabado.

O que ten a muller fea,
grande regalía ten,
traballa coma unha negra,
non lla cobiza ninguén.
Os homes cando pretenden,
muito mel, muita manteiga,
e despois de casadiños,
sei que os veu algunha meiga.

Carmiña ten sete saias,
sete saias se lle ven,
debaixo das sete saias,
ten a máquina do tren.
Aquel que anda no baile,
sacode ben os calzós,
quen lle dera dentro deles,
un ferrado de abellóns.

Sempre me andas preguntando,
pr-onde vou, e d-onde veño,
méteme a man na petrina,
verás que paxaro teño.
O tabaqueiro dos homes
levo eu no meu refaixo,
se queres algo d-aquelo,
méteme a man por debaixo.

Por se chega a primaveira a nosa terra

Se chega a primavera á nosa patria,
co seu ledo estoupido en volvoretas
, e a vedes danzar moza en cada folla,
enchendo de arrecendo as suas roseiras.
Se a ollades puxar bébeda en verdura,
con paso firme logo da invernía
triunfar dos desalentos e dos medos,
e achar lugar na terra rexurdida.

Se ouvides o aturuxo de vitoria,
vengando con orgullo o sofrimento,
ó ver da terra nova a luz do día,
a terra do pan-trigo sen lamento.
Se a vedes chorar maina de alegría,
medrándolle a bullón o seu contento,
cal luz que nace e medra coa amencida,
despois da escura noite padecida.

Buscade axiña gaitas prá gran festa,
veñan vellos e nenos ó festexo,
chamade ó sol que non se poña nunca,
limpade o aire e que canten os merlos.
Brindai coa patria miña redimida,
facede festa e troula e rexoubeo,
beilade esa vitoria conseguida,
tras tanto abouro no longo desterro.

Se chega a primavera á nosa patria,
co seu ledo estoupido en volvoretas,
e a vedes danzar moza en cada folla,
mudando en vigoría as suas canseiras.
Axudaille e que non se apague o canto,
que o gozo teña amplo abranguimento,
desde a tona da pel á carne viva,
nunha aperta tan fonda coma o vento.

Que dure a festa arreo noite e día,
que ninguén poña chatas ó seu gozo,
e só despois se a vedes serenada,
lembrade a patria o sangue do seu logro.
Falaille daquel pan que foi sostento,
calado e xeneroso no desterro,
faládelle dos tristes dos vencidos,
charetas malogrados no camiño.

Decídelle que lembre ós desorados,
os orfos, os difuntos, os eivados,
que reclame festa para todos,
un consolo que chegue a todo o povo.
Que reclame ternura para todos,
vida e festa pra quen foi lamento,
inmensos mares cheos de ternura,
pra quen foi pan da patria no desterro.

DATOS TÉCNICOS

Produce e edita: Ruada S.A
Gravado en Audiofilm (Madrid, Abril 1981) por Antonio Morales
Coordinador Artístico: Xose Luis Freire
Portada: Marian
Músicos:
Miguel Sanjurjo: voz, guitarra e harmónica
Marieli García Pouso: voz
Emma Calvo: voz
Regina Cinza: voz
Avelino Cinza: voz, frautas e percusión
Martín Sanjurjo: voz, gaitas e violín
Manuel Alonso: voz, guitarra