|
 Alba
Deitara
o meu corpo nas sombras das faias
A tarde caindo no espello das augas
e a lúa emerxendo de nacar e prata
No leito do rio e coberta de alfaias
como uma donzela que so eu esperava
a lua emerxendo de nacar e prata
Pasei toda a noite naquela mirada
esvaida, silente, coa luz clara e branca
e a lua emerxendo de nacar e prata
Coa ultima estrela fiquei xa sen fala
para inda dicirlle versos e palabras
e aquela que fora de nacar e prata
E o carro da aurora levouna da alba
coberta de ouro e aromas de acacia
deitando nas augas o nacar e prata
Fiqui
derrubada na sombra das faias
sen lua que ardese no espello das augas
sen noite nen rio, sen alba nene nada
E
agora no dia cobico encontra-la
sentir o seu corpo no alto das ramas
e sei que outra noite hei voltar a mira-la.
Candea
Quero
un naufraxio nos olos
e outro grande no pensar
porque non teño camiños
nin menceres nin luar
Ai,
ai, a lua que a min me aluma
ai, ai, dentro do meu peito está
Fuxirei
o mar dos soños
as cidades de alén-mar
porque non teño camiños
para na espalda levar
Ai,
ai, a lua que a min me aluma
ai, ai, dentro do meu peito está
E
se os cantos non morreron
nin as aves nin as fontes
prende tan só unha cantiga
como unha estrela na fonte
Ai,
ai, a lúa que a min me aluma
ai, ai, dentro do meu peito está
Mazurca
de outubro
Cae
a cinza na pel como prata no outono
e os arroios que extenden o inicio do mar
Todo o vello na terra
Até os paxaros breves que chegan as faias
anunciando entre a neboa esvaida dos sulcos
o tesouro da flor que xuntou a sua morte
co arrecendo da herba
E so ti, meu remanso de alaudas
gardas dentro o sinal dun solpor
para tanta aflición
Muiñeira
rumores
Veño
do pozo da friaxe
busco sol que bique o meu corpo
Labios brandos e caricias
toda a tarde fagan rumores
na miña pel con dedos de lume
Quero
matar as follas de marzo
e as frores brancas de saraiba
vou florir no meu cabelo
flores novas de roseira.
Durmirei na sombra das rosas.
Vinde
mirar a moza durmida
luz de sol pechada nos ollos
viña dun pozo de galernas
foxe na guerra e das xiadas
viva de amor debaixo das frores.
Baixa
unha lua para traerme
sedas de prata e de salitre
soños dun lago adromecido
pasan boiando en leito azul
donos da intima primaveira
Bicos
de sol naporta do dia
abren os ollos ancorados
Labios brandos e caricias
todo o dia fagan rumores
na miña pel con dedos de lume
Contrabando
de amigo
Sentada
estarei na illa de San Simón
na espera, amigo, que volvas do Gran Sol
na ponte de Rande os coches veñen e van
moito coche, meu amigo sen parar.
Cae
a noite
contra o sol contrabando
na ria
contra o amor
Mentiu
meu amigo, mentiu meu amor
descobrin que ti non fuches o Gran Sol
contrabando de tabaco e drogas de drogar
amor de batea o que ti me vas a dar
Planeadoras
polo mar na illa de San Simón
de batea o teu querer desde o Gran Sol
contrabando e peaxe bereber
o meu amor xa non paga arancel
Cae
a noite
contra o sol contrabando
na ria
contra o amor
Non quero sentar, non vou mirar atrás
pasan coches , non son estatua de sal
contrabando fas, non pescas no Gran Sol
case mellor que no Persico naufragar
Agoiro
de abril
Cando
abril se achegue e brille
sobre o ceo un sulco luminoso de luar
e ente a herba medre
o sinal das flores que empezaron a agrelar
deixame esta luar nua, libre
sobre o leito branco
xunto ao tacto das tuas mans
que os meus labios falen
co galano novo que eparexe o teu ollar
E
abril baixe aos cálices da noite
e ti poñas fios de ouro con resquicios de verán
e néboas sobre a pel e camelias
derramadas sobre o chan
músicas de luz e arrecendo de mañán
E
se abril regresa limpo
derramando area nova sobre a beiramar
e os meus dedos tinxen a túa pel de cinza
e volven barcos de ultramar
deixame estar nua, libre
escoitando o canto vivo das aves nupciais
e que o inverno deite
soamente un rio ente os altos piñeirais
Lave
a chuvia as flores das maceiras
e ti, convoloando ao vento e á alegria terrenal
borres da túa pel a tristeza, proclamandome febril
que o inverno morreu e xa chegou abril
Noite
de luz lenta
O
labio desa cerva esconde o sul
Rozo o seu rumo branco, non se quixa
pedirei que contemple unha madeixa
de fulgores que esconden outro azul
Esa cerva retorna como un eco
Sabe de min, esvai-se cando a vexo
logo non é senón un fiel desexo
soño erratil sntido como un eco
Pola
sua presenza rememoro
a desdeñosa luz que xa se enxerga
Contemplo os iris tenues no sonoro
rio da aurora que a habita
exhalacion da flor que non alberga
a soledade do ébano en que dura
Agoiro
de abril
Ai
ferido ven o mar
e chega namorado
trae unha voz
de sal e flor de argazo
Ai, que chega o mar maior
e durme disfrazado
Leva unha luz
de espumas de cabalo
Ai,
fuxide do mar
que a flor do labio azul
bica pes descalzos
Ai, baixade a danzar
que amor dos vosos pés
non ente no mar alto
Ven o mar
ven o mar namorado
ven o mar a danzar
Ai,
espido ven o mar
co seu gozo calado
Quero un amor
na noite dos teus brazos
Ai, rapaza mira o mar
e o seu corpo salgado
Brillan por ti
silencios de noicado
Ai, non fuxas do mar
que o lume o seu sal
semente os regazos
Ai , achegate a él
que a danza dos teus pés
ande no mar bravo
Ven
o mar
ven o mar namorado
ven o mar a danzar
|
