|
 Rorró
Cabeza de burro
que nada entende,
o pai do neno
na cama se tende.
Ai rorró, ai rorró
que agora non.
Que nada entendes
cabeza de burro,
o pai do neno
observa tudo.
Ai rorró...
Se ti queres
e eu tamén,
todo habemos
de arranxar.
Ai rorró...
Son muller
moi capaz
para a casa
gobernar.
Ai rorró...
Canta o galo
sae o día
reloxo
dos namorados.
Ai rorró...
Acórdate,
meu amor,
non nos collan
descoidados.
Muiñeira
de Beariz
Saíde a bailar mociños,
saíde a bailar agora,
saíde a bailar mociños,
que a foliada vai boa.
Ai la la...
A foliada vai boa,
ela non vai de perder
quen non ten amores nela,
deseará de os ter.
Ai la la...
Saca punto, saca punto
galanciño, no turreiro,
saca punto, saca punto,
ti e mailo compañeiro.
Ai la la...
Quedaron de vir, han vir
quedaron de vir, han vir
elas deron a palabra
e elas hana de cumprir.
Ai la la...
A
Voda
Sube ó
alto, sube ó alto,
ó máis alto corredor,
que verás como vai guapa
a filla do labrador.
En cada cueira leva
vara e media de listón,
en cada queixada leva
libra e media de color.
Casa cun Conde galán,
casa cun rico señor,
e gaitas e pandeiriños
repican na procesión.
Ó chegar onde a capilla
entran pra misa maior,
e o que toca as campanas
non as pode tocar, non.
E o crego que dice a misa,
non a pode dicir, non,
e o galán que lle axudaba
morreuse na confesión.
Canto
de Seitura
Segador que
ben segas
na herba boa,
que pra segar na mala
o tempo che sobra.
Aí veñen os segadores
en busca dos seus amores
despois de segar e segar
na herba.
Carolina no baile
dixo en voz alta:
se me gustan os mozos
é pola gaita.
Aí veñen os segadores...
Carolina en el baile
cayó de culo,
se le vió el fandango
todo peludo.
Aí veñen os segadores...
Algún día por verte
daba cien vueltas,
ahora por no verte
doy cuatrocientas.
Aí veñen os segadores...
Carolina en el baile
rompió las medias;
pobre de Carolina,
¡cómo las lleva!
Romance
de Doña Eusenda
En los jardines del rei
hai unha herba encantada
toda muller que a come
logo queda embarazada.
Mañanciñas de San Xoán
Doña Eusenda madrugara,
en los jardines del rei
comeu da herba encantada.
De alí a moi pouco tempo
le recachaba la enagua
cando iba para la misa
su padre la reparaba:
-Tú que tienes Doña Eusenda
que te recacha la enagua
o tienes el mal de aldrope
ou tu te alcontras preñada.
-Nin eu teño o mal de aldrope
nin eu me alcontro preñada
foi o mal das augas frías
bebidas na madrugada.
Chamoulle dous ciruxanos
dos máis sabidos de España
un repáralle o pulso
outro repáralle a cara,
os dous dícenlle á unha:
"Doña Eusenda está preñada".
-Que o sexa, que non o sexa
o Rei que non sepa nada
que si el Rei padre lo sabe
teño la muerte xurada.
A
Sarandilleira
Elas eran
tres comadres
a sarandilleira
e dun barrio todas tres
sarandilla andare, sarandilla aié.
Fixeron unha merenda
para ir ó San Andrés.
Unha puxo trinta ovos
para cada unha dez.
Outra leva unha empanada
de tres codos a un través.
Outra leva un pelexiño
de dous cántaros a tres.
Aló pola media noite
veu o marido da Inés.
E dinlle todas á unha
e ti aquí ¿para que vés?
Pra facer unha merenda
ben chegamos no-las tres.
Ai,
Rosiña
Heicho de
dar queridiña, ai Rosiña,
heicho de dar que o teño
papas de millo miúdo, ai Rosiña,
feitas no pote pequeno.
Coas soedades non podo
axolleta-lo xustillo
que me quedan os amores
pola feira de Berdillo
pola feira de Rianxo
coas soedades non podo
axolleta-lo refaixo.
O
estraperlo
¿Que
levas en esa saia
que tanto valor lle dás?
Levo garavanzos e fabas
para ir a estraperlar.
Con eso do estraperlo,
con eso de estraperlar.
Con eso do estraperlo
nin Dios quere traballar.
¿Que levas nesas alforxas
que tanto valor lle dás?
Levo café e azúcar
da raia de Portugal.
Don
Martiños
-Pregoadas
son as guerras
de Francia con Aragón.
¡Pobre de min que son vello,
guerras para min non son!
¡Mala seas ti muller
que non me deches varón!
Falou Dona Birolana
con arrogante razón:
-Non a maldiga, mi padre
non lle bote a maldición.
Deme as armas e o cabalo
serei seu fillo varón.
-Ténde-los cabelos longos,
non os encubrirás, non.
-Metereinos na armadura
atados por un cordón.
-Ténde-los ollos mimosos,
non os encubrirás, non.
-Eu baixareinos á terra
cando pase algún varón.
-Ténde-los peitos crecidos,
non os encubrirás, non.
-Deme un colete de ferro
servirame de xubón.
-Ténde-las mans moi branquiñas,
non as encubrirás, non.
-Deme seus guantes de ferro
terei as mans de infazón.
-Ténde-los pés miudiños,
non os encubrirás, non.
-Deme súas botas de ferro
enchereinas de algodón.
As
pachocas
¡Que ben cantan,
que ben bailan
aquelas catro pachocas!
¡Que ben cantan, que ben bailan!
¡Que ben menean as zocas!
Aqueles que andan no baile
ambos me parecen ben,
ela parece unha rosa
e el parece un caravel.
Eu pedinllo a unha nena
no porteliño do prado.
Respondeume a picarona
que estaba o campo mollado.
Aquel paxaro non canta
seica non ten alegría,
non se fai cousa de noite
que non se saiba de día.
Vamos ruando, meniña,
e vamos ruando a eito,
xa que levámo-la sona,
levarémo-lo proveito.
Séntate aquí miña
prima
ti nunha pedra e eu noutra,
axudarasme a cantar,
a miña fortuna é pouca.
Sonín
vai
Sonín
vai e sonín vén
polo Carqueixedo
e adorméntame este neno.
Sonín vén e sonín
vai
polo Carqueixal
pra este neno adormentar.
Este neno que teño no colo
é dun amor que se chama Vitorio.
Dios que mo deu levaramo logo
por non andar co Vitorio no colo.
O
cengo andante
Ábreme
a portiña,
ábreme o postigo,
dame do teu lenzo
¡ai meu ben!
que veño ferido.
Pois se vés ferido
vés a mala hora,
que as miñas portiñas
¡ai meu ben!
non se abren agora.
Miña nai esperte,
nin tanto dormir,
veña ouvir un cego
¡ai meu ben!
cantar e tañir.
E se il canta e pide
dalle pan e viño,
dille ó triste cego
¡ai meu ben!
que siga o camiño.
Non quero seu pan,
nin quero seu viño,
quero que Rosiña
¡ai meu ben!
me ensine o camiño.
Culle, ou Rosiña,
a roca e o liño,
vai co triste cego
¡ai meu ben!
decirlle o camiño.
Anda, ou Rosiña,
máis outro pouquiño,
son curto de vista
¡ai meu ben!
non vexo o camiño.
De condes e duques
xa fun pretendida
e agora dun cego
¡ai meu ben!
véxome rendida.
Eu non che son cego,
nin Dios o permita,
sonche o conde Alberto
¡ai meu ben!
que te pretendía.
Adeus miña casa,
adeus meus quintais,
adeus compañeiras
¡ai meu ben!
para nunca máis.
Por
ir de noite / Vals de Brea
Por ir de
noite caín na lama
por unha nena que namoraba,
que namoraba, que namoraba
por ir de noite caín na lama.
Carmiña, Carmela
que pena me dás
na guerra de Cuba
morreuche o rapaz.
Morreu, morreu,
deixalo morrer
que pra ti, Carmela,
rapaz ha de haber.
Por ir de noite caín na lama
por unha nena que namoraba,
si en vez de noite fora de día
topeneaba mais non caía.
Carmiña, Carmela...
Por ir de noite caín na lama
por una nena que namoraba,
e se non fora non caería
pero tampouco namoraría.
Carmiña, Carmela...
|
Sempre e mais despois continua coa traxectoria inciada
no anterior traballo. Nesta ocasión, o repertorio e íntegramente
popular, ben de cancioneiros ou ben recolleitados polo grupo mesmo.
