|
 O
meu amor mariñeiro
Meu amor é mariñeiro
E vive no alto mar;
Son os seus brazos o vento
Ninguén llos pode amarrar.
Meu amor é mariñeiro
E cando me ven falar
Pon un carabel nos beizos
No corazón un cantar.
Eu
son libre como as aves
E paso a vida a cantar;
Corazon que nace libre
Non se pode encadear.
Traio
un navío nas veas
Eu nacín pra mariñar;
Quen tente porme cadeas
Háme primeiro matar!
Vale máis ser libre un día
No confín do bravo mar,
Que vivir todad a vida,
Preso, escravo e a calar!
El
vive alá lonxe, lonxe,
Onde brúa o bravo mar,
E coa súa forza inmorrente
Onda nós ha de voltar!
Eu
son libre...
Nun
momento, de repente,
Eu sei que un día virá,
Como se o mar e o vento,
En nós abrise a cantar.
Hei
pasar polo lugares
Como o vento no areal
Abrir tódalas ventanas
Coa escravitude acabar!
Polas
rúas das ciudades
Hei de pasar a cantar,
Traguendo na mau direita
A espada da libertá.
Como se un navío entrase
De supeto, na ciudá,
Traguendo a voar no mástil
Bandeiras de libertá!
Hei
pasar polo lugares
Como o vento no areal
Abrir tódalas ventanas
Coa escravitude acabar
Pandeiretada
de Outes
Eu caseime no araño,
Coa filla dun arañón;
Ela bonita non é,
Pobre si, honrada non.
Ai la le lo...
Heime
de casar hogano,
Anque seña co raposo,
Héille de afeitar o rabo
Pra que seña vanidoso.
Ai la le lo...
Sei
tocare e sei bailare,
Tamén sei facelo tonto,
Como son fillo dun probe,
Teño que saber de todo!.
Ai la le lo...
O
raposo vai ó monte,
Pola rodeira do carro,
Leva os ollos na cabeza,
E o cú debaixo do rabo.
Ai la le lo...
Verbo
xido, miña purria,
Que intervás por areona,
Héiche de valdri-los zuros
E rosmarche na morrona.
Ai la le lo...
Son
de lugo, son de lugo,
E non o pode negare;
Miráime pra miña cara,
O leite que podo dare!
Ai la le lo...
Os
amores dunha vella
Son amores dunha santa,
Desque se deita na cama
Toda a noite o cú lle canta!
Ai la le lo...
Miña
nai como era probe
Fixo as papas nunha ola,
Eu como son fillo dela
O que é rico que se foda!
Romance
da Lavandeira
Era unha noite de lúa,
Era unha noite crara,
Eu pasaba polo río,de volta da muiñada!
Topei
unha lavandeira
Que lavaba ó par da i-agua
Ela lavaba no río,
E unha cántiga cantaba!
Moza
que ves do muiño,
Moza que vas pola estrada:
Axúdame a retorcere
Miña sábana lavada!
Santa
maría te axude,
E san lourenzo de valla!
Desaparece a lavandeira
Como fumeira eapallada.
Onnde
as sábanas tendera
Poza de sangue deixara!
Era unha noite de lúa,
Era unha noite crara!
Foliada
do aleixo
Dí canto che veña en gana,
Máis disculpa que che diga:
Que che falta na cabeza
O que che sobra na barriga!
Contido
en contradicción
Pode estar un grande amigo:
Dúbida máis dos que están
Sempre dacordo contigo!
Quén
canta por conta súa
Quere ser, e con razón,
Antes gorrión na rúa
Ca reiseñor na prisión!
Hai
tanto burro a mandare
En homes de intelixencia
Que, ás veces, dou en pensare
Que a burramia é unha cencia!
Que
importa perde-la vida,
Loitando contra a traición,
Se a razón, mesmo perdida,
Non deixa de ser razón!
Mencer
Disque
fai frio nos montes galegos,
Disque vai vento na veira do mar;
Disque morreu a esperanza no pobo,
Disque o futuro non pode agromar.
Lerias
e lerias dos abafantes,
Dos que se empreñan o pobo afogar!:
Ti e mais eu, todos nosoutros, somos galicia,
E ainda estamos por enterrar!
Lerias
e lerias dos abafantes,
Dos que se empreñan o pobo afogar!:
Temos futuro, temos mañan,
Xa que galicia empeza a espertar!
Foi
longa a noite pero xa alborea,
Fonda a ferida, pero está a sanar,
Doente a fame, máis virá a fartura:
Os cás do medo fuxindo sxa van!
Terra
de vivos e non de fantasmas,
Terra de homes a face-la paz:
A paz do pobo, a irmá da xusticia
E vinculeira do viño e do pan!
Cencia
do Adro
Sementar
en leira allea
Pagar sendo convidado,
Mercar a rico e na aldea,
Vender a probe e fiado:
Non é pra ter casa chea!
Muller
que adoura a veciña,
Rapaza que dorme fora,
Pedra limpa da cociña
E meniño que non chora:
Non che me dan boa espiña!
Perto
do lume desque nacin
Leises coma istas na casa ouvin
Cencia do adro, cencia do abo:
Cencia dos anos: non hai mellor!
Crego
que cheira mal,
Alcalde no teu outeiro,
Escribano no portal
E lume no palleiro:
Salvarás se dios che val!
Palique
de taberneira
E bágoas de bebedore,
Amores de costureira
E xastre traballadore:
Sonche contiños da feira!
Perto
do lume...
Apostar
o que se tén,
Firmar o que non escribo,
Donar sin saber a quén
E dar cartos sin recibo:
Penso que non me convén!
Estremeiro
pleiteador,
Néboas agoentas do río,
Boi ou vaca escornador
E xente de señorío:
Canto máis lonxe mellor!
Longa
noite
Lobos no medio da noite
Ceibaron un día o seu aular;
Óuvense berros de medo
E o queixume da morte ó pasar.
Foron trizndo na noite
Estrelas lucentes daquel alborear,
Escuras canles de sangue,
E os corpos sen vida e as armas cantar.
Fuxe,
fuxe, fuxe que logo viran
Lobos, lobos, lobos que baixan pro val;
Lisca, lisca, lisca pro outro lado do mar;
Fuxe, fuxe, fuxe que estan a chegar!
Baixan os lobos na naoite:
Non deixes que afoguen o noso cantar.
Feras
de sangue sedentas,
Cativas concencias do quedo luar
Cubren a patria de morte,
Que queda sin norte, ai!, Do seu cantar!
Logo o silencio mezquino...
Non temos camiño, non vale chorara:
Han nace-los novos fillos,
Que do vento frío o día farán!
Volta,
volta novas gorxas a cantar
Bule, bule, bule que o dia vira;
Loita, loita, loita coa noite acabar,
Mira o dia que ven do cabo do mar!
Saca ese cantar da noite
Deixa que se escoite pra nunca acabar!
Anos
pasaron, e aínda
Os lobos da morte habitan no val;
Andan con peles de ovellas,
En clás de cantores da vida e da paz.
Temos na memoria, vivos,
Aqueles cautivos, aquela ruindá:
Naberá tempo que lave,
Nin perdón que acale a nosa verdá!
Fuxe,
fuxe, fuxe que están a chegar
Loita, loita, loita coa noite acabar;
Lisca, lisca, lisca pro outro lado do mar,
Bule, bule, bule que o dia vira!
Saca ses cantar da noite,
Deixa que se escoite pra nunca acabar!
Pra
onde vas María
Ai,
que me comen as pulgas,
Ai, que me chouchan os dentes!:
Rapaza, na túa cama,
Na túa cma tes
Unhas pulgas doentes.
Pra
onde vas maria?!
Veño da verdura,
Que ricos repolos
Ten o señor cura,
Por baixo da saia.
Pra onde vas maria?!
Veño da ensalada!
A
que casa cun viudo,
Ten ganas de se casar;
Fol que xa foi sacudido,
Miña queridiña,
Fariña non da!
A
vella do pelo branco
Que vai á festa e non baila,
Se tocar ó gaiteiro,
Farruco querido,
Só mira pra gaita!
O
meu home foi ó muiño,
E veu cheo de fariña:
Él miuñero non é,
Que diaño de home teño?!
A quen se me arrima?!
Dame
lume
Dame
lume, Xoana,
Polo vertedeiro,
Se non me conoces:
Eu sonche o ferreiro. Se tí é-lo ferreiro,
Sube pró sobrado;
Comerá-lo caldo
No medio ferrado.
No
medio ferrado,
Non-o quero nin vere
Eu teño un canciño, larincuncún,
Que xa me mantén!
E
un canciño non hai que queira
Laricuncun corre-la freixeira!
Se
tés un canciño
Que xa te mante:
Por qué me andas tentando
O meu procedere?!
O
teu procedere,
Xa o teño tentado;
Ti por ben mo dabas,
E eu viña roubalo!
Se
viñas roubalo,
Íbalo sudare,
Que no meu sobrado, laricuncún
Tamén ladra un cán!
E
un canciño non hai que queira
Laricuncun corre-la freixeira!
Canción
para adormiñar a lembranza
Peta,
na porta da noite, a lembranza:
Enche o silencio de berros espidos.
Ai, que soubera a canción
Que a pode adormiñar
Pra sempre. Pero non...
Voltara
un dia e outro mais,
O se deitar o sol
Pedindo de cear.
Tempo
fuxido que ves convocando
Soio naufraxios, cousas carunchadas.
Traes saudade a navigar,
Tristura a revivir
E trebas a medrar!
Leva
xa
Os mortos canda ti,
Que queremos chegar
Do futuro o confin!
|
Este
foi o último disco da primeira etapa de Fuxan os Ventos.
Quen a soubera cantar ofrece aínda singulares pezas,
algunhas con relativo éxito entre o público (referímonos
ó primeiro corte), pero non acadou o espallamento que tivera
o seu disco anterior.
