|
 A
Romeira
Por aqueles campos verdes
unha romeira camiña
gardapé verde levaba,
corpiño de granadia,
chapeu con cinta encarnada
que os ollos lle ensombrecía.
Pasando entre unhas silveiras
a saia se lle prendía.
Mira a un lado, mira ao outro
por ver se alguén a seguía
vira vir un cabaleiro
que de amor a pretendía.
Vaise correndo tras ela
e alcanzala non podía,
atopouna descansado
ao pé dunha verde oliva.
-¡Por Dios che pido, señor,
por Dios e Santa María,
que me deixes ir horada
cumplir miña romaría!
O cabaleiro é malvado,
díxolle que non quería,
colléronse brazo a brazo
e tumbala non podía.
A nena que era discreta
un puñal de ouro traguía
e ao malvado cabaleiro
o curazón lle partía.
-¡Por Dios che pido, romeira,
por Dios e Santa María,
non me digas que me matache
na túa terra non na miña!
-¡Non direi, non cabaleiro,
hasta que volva pra vila,
que faga a festa mi padre,
con gaitas e montería!
Foliada
de Ribadeo
¡Ai de min, que non son túa
e me queres reprendere;
que farás, meu queridiño,
ó estar no teu podere!
Ai, lambón, lambón
Ai, lambón das herbas,
buscáches-la dama
e non a conservas.
Palabriñas, palabriñas,
todo se volven palabras,
se buscas algo con elas
sáenche as contas furadas.
E ábrete, boca,
estírate, rabo,
que o cuarto do medio
vai acomodado.
Gábaste de señorito,
podes perde-lo costume
que xa che alcuman na fonte
pouco lume e moito fume.
Se quixera mozo
tiña máis de un,
pero señorito
non quero a ningún.
Páxaro que deixa o niño,
navío que sae ao mare,
soldado que vai a guerra
¡Deus sabe se volverane!
Adeus, moreniña,
non te volvo ver,
voume de soldado,
non sei de hei de volver.
Malveliña
Paseábase Malvela
da sala pró ventanal
dolores danlle de parto
non teñen conto nin par.
Tanto apreta os seus dediños
que os aneles fai quebrar.
-Quen me dera estar agora
nos pazos de Valladar,
descansando estas dolores
nos brazos de miña nai.
-Erte, Malveliña, erte,
vai parir a Valladar;
parirás onda tu madre,
non pasarás tanto mal.
-E canto veña don Berso
¿quen lle m'a por de xantar?
-De xantar heille pór eu
a i-hora dele chegar,
e da caza que reouxer
eu che mandarei mitad.
Malvela sai pola porta,
don Berso peta ao portal
-¿Onde vai o meu espello
onde me soio espellar?
-¿Por cal preguntas, meu fillo,
polo de ouro ou de cristal?
-Non é polo de ouro madre,
nin é polo de cristal,
pregunto por Malveliña
que non me veu abrazar.
-Malvela non está en casa,
foi parir a Valladar,
como se aquí non tivese
pan nin viño para lle dar.
Vai cun galanciño ao lado
da raia de Portugal
¡malo seas ti, meu fillo,
pola non ires buscar!
-Non farei eso mi madre
hastra saber a verdad.
O
cabaleiro
Estando cosendo
na miña almohada,
miña agulla de ouro,
meu dedal de prata,
pasa un cabaleiro
pedindo pousada.
-Se meu pai quixere
eu de boa gana.
Meu pai era vello
non me dixo nada.
As irmás dicían:
-Caballero, pasa.
Prendeu o cabalo
á porta da cuadra
con cordón de seda,
cadena dourada.
Puxéronlle a cama
nun canto da sala
con colchóns de seda
as sábanas de Holanda.
Pola media noite
el se levantaba
e das tres meniñas
a Irene roubaba.
Ancares
Hoxe eiquí, mañá alá,
pasado mañá na feira,
deste modo vai pasando
esta vida pasaxeira.
Ai e le le le...
Podes fala-lo que queiras
e canta-lo que che adoite,
canto ti dis que é de día
todos pensan que é de noite.
Ai e le le le...
Ditosos os que se deitan
sen ansias en qué pensare,
érguense porque despertan
e saben que han de xantare.
Ai e le le le...
Non digas que vai dereito
o cravo que torto entroue,
non digas que é carpinteiro
quen nunca táboa labroue.
Ai e le le...
Catro cousas quere o amo
do criado que o serve:
tarde á cama, erguerse cedo,
comer pouco, estar alegre.
Ai e le le...
Adeus, adeus que me voue,
adeus que me quero ir,
págame a miña soldada
que non te quero servire.
Ai e le le...
|
A última entrega de Fuxan os Ventos veu da man do xornal
'La Voz de Galicia', de tirada rexional, polo que a súa
distribución é escasa. Aínda que breve (pouco
máis de 20 minutos) este novo traballo mostra a sorprendente
capacidade do grupo para os arranxos musicais. Todas elas, excepto
unha, son de procedencia tradicional, e continúan co carácter
principalmente vocal do grupo.
