|
 A
moza electricista
Teño moza electricista
é muller de muitos vatios
ó saír de traballar
sempre a paso a buscar
Meu
amor electricista
tenme medio namorado
cando me colle e me apreta
fico electrocutado.
Cholla
nun taller en Tui
e cando a paso a buscar
ela ven sempre alterada
e non para de tremar.
E
non ahi quen a resista
baila e baila sen parar
cando me agarra e me bica
prendo as luces ponme a andar.
Tiven
amor máis prudente
de notaria ou de avogada
cando probo e comparo
as demais non me din nada.
E
non deixo de lembrar
un amor tan diferente
e alterna ou continua
eu só quero corrente
A
filla de Bartolo
Bartolo
tiña unha filla
que lle chamaban Leonor.
Un día estaba cosendo
enriba do corredor
o corredor era vello
tiña aberturas no piso
si de abaixo se miraba
víase un paraíso.
Mais
o fillo do estanqueiro
que alí veu a Leonor
marchou coma unha centella
pra baixo do corredor
e ó mirar hacia arriba
cos seus ollos contemplaba
as pernas de Leonor
nunha banqueta sentada.
Tapa
esas pernas Leonor
que senón un engano vexo
enrriba desa banqueta
as ourellas dun conexo.
Pois en canto esté solteira
ben seguro podes ter
que as ourellas do conexo
non as volveras a ver.
Non
te apures Leonor
porque as pernas che mirei
xa vexo que as tes guapiñas
contigo me casarei.
Vai ó carallo Saturno
quen che botara na cara
un bo chorro de auga quente
pra que a vista che cansara.
Foi
un gran día de voda
un gran día de placer
os dous casados e novos
deitáronse ó escurecer
e ó empeza-la tarea
dixo a rapaza asustada
brinca despacio Saturno
que vas a rompe-la cama.
Alá
pola media noite
Saturno estaba cansado
quixo empezar a brincar
e xa non deu terminado
Vaia por dios! dixo ela
xa non te manexas ben
cando hoxe estás cansado
que farás dentro dun més.
Parrafeo
dos namorados
(El)
Buenas tardes Maruxiña
vouch'a decir unha cousa
se tu me queres a min/he
eu non me caso con outra
(Ela)
Que te quero ben o sabes
non precisas preghuntar/e
hai un ano que che dixen
que me quería casar/e.
(El)
Tú tomarálo a risa
pero dígocho de veras
ando en busca de muller/e
non atopo quen me queira
(Ela)
Pois si ningunha te quiere
será porque serás malo
ou porque che teñan medo
que non cumpras co traballo.
(El)
Eu por malo non me teño
e menos por halghazán/he
solamente as rapaciñas
dicen que son un larchán/he
(Ela)
Si cho dicen non se engañan
que tu eres un babullas
andas xogando con todas
e non compres con ningunha.
(El)
Tu no te fías de min/he
que eu contigo hei de ser formal/e
dame un bico Maruxiña
non me faghas rabear/e.
(Ela)
Se queres que che dé un beso
lévame junto ó altar/e
e despóis de casadiño
besos non che han de faltare.
(El)
Por un beso que che pido
xa te pós tan enfadada
qué será si te pedir/e
ó que levas entre a saia.
(Ela)
Aghora pídesme un beso
e despois/e un abrazo
i así pouquiño a pouco
vas entrendo no palacio.
(El)
Pois eu teño que saber/e
senón non caso contigo
porque tamén podes ter/e
alghún defeuto escondido.
(Ela)
Vaite de aí ghalopín/he
boca de cadelo mouro
que xa non te quero ver/e
anque te cubran de ouro.
(El)
Quen che ha de querer a ti/e
orellas de burro vello
que se as van a medir/e
teñen tres metros e medio.
(Ela)
Vaia que mozo valiente
de que modo me amanaza
se me apuran un pouco
metóo debaixo da cama.
(El)
Vaia que moza valiente
qué modo ten de falar/e
entre sete coma ti/e
non me cheghan pra cenar/e
(Ela)
Deixareite cara feira
por non oirte ladrar/e
non vaias facer conmigo
alghunha barbaridade.
Os
tres casamentos
Na
igrexa pobre dun pobo
xuntáronse tres mulleres
todas se querían casar
camiño de Fughetelle.
A
que máis presa corría
era a pobriña da vella
e tamén a acompañaba a
súa neta pequena.
A
neta era boa moza
algo pintada en viruela
e tamén tiña un defecto
era tortiña de pernas.
A
filla era medio bruxa
e tamén tiña rapaz
dun xastre de mala morte
que andaba polo lugar.
-
Buenos dias señor cura
eu véñolle a preguntar
por facer tres casamentos
canto me vai a cobrar.
-
Un cóstalle trinta pesos
os ters válenlle noventa
pero xa que son no día
rebaixareillo da cuenta.
-
Pois teñen que ser no día
fagha a ceremonia pronto
porque temos muito apuro
e queremos rezar pronto
A
gaita de Cristovo
I
el chamábase Cristovo
un día vendeu a gaita
e enfadouselle a muller/e
porque lle facia falta.
Pois
non te enfades muller/e
porque che vendín a gaita
vendina porque era vella
estaba toda estropeda.
Pois
boa cousa fixeche
seica quete tentou o demo
xa podes marchar da casa
que eu sen gaita non te quero.
Pois
non te asustes muller/e
porque che vendín gaita
hei de comprar outra nova
anque empeñémo-la casa.
Ó
outro dia Cristovo
veu escorercer prá casa
saliulle a muller a porta
por ver se levaba a gaita.
Esí
que lle viu a nova
botoulle a man ó punteiro
esta sí que che é graciosa
tirulero meu gaiteiro.
Esta
si que é bonitiña
ben feitiña e axustada
toca o fandango Cristovo
que é o que a min máis me gustava.
Noite
de cáns
Alá
cando era bó mozo
tiña doce anos cumpridos
fun ver unha nena guapa
filla do Xan Dos Despidos.
Tiña
un pau que era tan ghrande
como o timón dun arado
e unhas zocas de chinela
fumando nun grán cigarro.
Entrei
dando as boas noites
sae un can mui apurado
rachoume o calzón de estrena
e máis tiroume deitado.
O
vello peghoulle un couce
atrás can condenado!
bateume a mín nas costas
que me deixou derrengado.
E
dixo o demo do vello
éche bo milaghro home!
este cán éche escolleito
carne mala non a come!
A
rapaza non estaba
dis que ía nun viaxiño
eu saín pra esperala
no alboio dun veciño.
Saíume
un can que era tan feo
como a cabeza dun sapo
arrastroume pola lama
mesmo que se fóra un trapo.
Como
o can ladraba tanto
saen tódo-los veciños
con colmeiros, paus e fouces
e as mulleres con fouciños.
No
camiño unha vella
que pensando ben non creo
peghoume tres bofetadas
dicindo que era mui feo.
Cando
chego á miña casa
miña nai deume coas sopas
cantoume as coarenta de bastos
e ademáis as vinte de copas.
Meu
pai que estaba presente
pra me calentar as moas
deume sete bofetadas
enrriba do mel filloas.
Vai
de amores
Por
máis que o Loureiro medre
ó ceo non ha chegar
por máis amores que eu teña
a ti non che hei de olvidar.
O
meu corazón che mando
cunha chave pra abrir
nin eu teño máis que darche
nin ti máis que me pedir.
O
mar anda que desanda
anda que desaparece
que ten amores non dorme
que non os ten adormece.
|
